Blogที่รัก

     รู้จักข้าวเหนียวบอกป่ะ??

ใส่ห่อใบตองสีเขียวสด หน้ากิน หลังนึ่งใหม่ๆร้อนๆควันฉุยเชียว

 

แป้งที่ทำขึ้นเป็นพิเศษสูตรเฉพาะผสมกับน้ำตาลโตนด เอาใส่กระบอกไผ่ นึ่ง นึ่ง นึ่ง

 

แป๊บเดียว แป้งสุกแล้วววว….

 

โยนใส่กองมะพร้าวขูด คลุกๆเคล้าๆ จับใส่ใบตอง โรยน้ำตาลนิดหน่อย

 

เสร็จแล้วล่ะ ข้าวเหนียวบอก

 

เพิ่งรู้นะว่ามีขายดั้งเดิมในจ.สงขลา มานานนม

 

 

 

 

 

 

blogที่รัก

     หลังจากที่สอบซ่อมไปแล้ว วันนี้ก็มีเรื่องที่ทำให้ต้องเครียด กังวล และเป็นทุกข์ สรุปง่ายๆ ไม่ต้องบรรยายอะไรยืดยาว เรานั้นสอบซ่อมไม่ผ่าน ถามว่าเสียใจมั๊ย แน่นอนอยู่แล้ว ก็ไม่คิดหรอกว่าจะผลออกมาเป็นแบบนี้ อาจารย์ก็ถามว่าคิดว่าผลจะเป็นยังไง มันก็คงจะไม่ดีอยู่แล้วล่ะไม่งั้นอาจารย์จะเรียกมาทำไม แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความมั่นใจมันถูกริดรอนไปเสียเกือบหมด เราก็อยู่ไปโดย ชีวิตที่แคว้งคว้างอ่ะ นึกไม่ออกว่าจะใช้คำว่าอะไร ก็ได้แต่ตอบคำถามว่า ชีวิตเรามันไม่รู้ว่าเดินมาถูกทางหรือเปล่า

 

ความคิดคือ อยากออกไปข้างนอกทำอะไรอย่างอื่นสักพักแล้วค่อยกลับเข้ามาเรียนใหม่ อยากทำตามใจตัวเอง แต่ก็นะในทางกลับกัน คงต้องแคร์คนรอบข้าง มากมาย จะออกไปทำโน่นทำนี่สักพักคงไม่ได้หรอก อาจารย์ไม่ได้ให้แอ๊ดใหม่ แต่ให้กลับบ้านไม่ต้องขึ้นExt.ก่อน งืมมม ให้เรากลับไปคิดอะไรให้ดี ทำใจ คิดโน่นนี่ แล้วค่อยกลับมา

 

แล้วไง??? มันได้อะไรมั๊ย ยังถามตัวเองอยู่ในใจ

 

มันล้า มันไม่มีDriveในใจเลย ไม่มีแรงขับจากข้างใน ตอนนี้มันตื้อมาก คิดอะไรไม่ออก จะถามใคร ปรึกษาใครดี พี่โจ๊กบอกว่า เชิดหน้าอย่าเศร้า เพ่งเป้าไปที่การสอบ NT แล้วก็เดินต่อ อย่าคิดว่านี่เป็นอุปสรรค มันอาจจะทำให้เราได้เจอใครสักคนก็ได้

blog ที่รัก

     สุดท้ายก็ยังเป็นนศพ.ปีห้าที่ไม่ได้เป็นเอกซ์เทิร์น แล้วจะรีบไปเลาะเสื้อทำไม??? ตกศัลย์ อันนี้ไม่คาดคิดจริงๆ นอนร้องไห้อยู่สามวัน วันนี้ก็ยังร้องไห้อยู่ เหมือนคนบ้าอีกแล้ว ทำไมต้องมาเจอกับเรื่องเลวร้ายเกี่ยวกับการเรียนด้วยไม่เข้าใจ ถ้าสอบไม่ผ่านอีกคราวนี้จะทำอย่างไรล่ะฮึ? คาดว่าโอกาสผ่านน้อยอีกช้าน… ไหนจะคอมพรี ไหนจะเอนที แล้วยังต้องซ่อมศัลย์อีก ตกหมดทุกอย่างไม่ว่าจะเป็น MCQ MEQ CRQ สอบใหม่หมด วันศุกร์นี้ เศร้าเป็นช่วงๆ ดีเป็นพักๆ ควบคุมอารมณ์ตัวเองยากมาก ไม่อยากอ่านเลยอ่ะ ทำอย่างไรก็คุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้เศร้าไม่ได้เลย ทรมานมาก กลับมาสู่สภาพเดิมตอนตก เอนทีหนึ่งอีกแล้วนะ… ฮืออออ

blog ที่รัก

     ตอนนี้เหรอ ตีสามกว่าๆของเช้าวันที่สิบสองกุมภาพันธ์ สองพันห้าร้อยห้าสิบสาม นอนไม่หลับอย่างแรง ทั้งๆที่เข้านอนตั้งแต่ประมาณตีหนึ่ง เอาเหอะ คงช่วยอะไรไม่ได้ ขืนนอนนะ สงสัยพรุ่งนี้ไม่ตื่นไปขึ้นรถตอนเช้าแน่เลยอ่ะ หวังว่าจะมีรถออกแต่เช้าไม่งั้น ไปเก้อแน่เรย

     อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเป็นการประกาศว่า ใครสอบผ่านไม่ผ่าน มีอะไรต้องติดต้องแก้มั๊ยก่อนเป็นเอกซ์เทิร์น กลัวเหมือนกันนะ แต่ก็แอบคิดในใจว่า ไม่ตกหรอก  คงไม่ใช่เรา สอบจบปีห้ามาสัปดาห์นึงแล้วนะ เรียนคอร์สเตรียมเป็นเอกซ์เทิร์นอยู่ แต่ไม่รู้ได้อะไรบ้าง วันนี้ก็เซ็งๆว่ะ แทบไม่ได้อะไรเลย อุตส่าห์รีบไป ตอนบ่ายเลยกลับดีกว่า นอนลูกเดียว ไม่ได้อ่านหนังสืออะไรสักตัวเลยอ่ะวันนี้ แล้วทำไมนอนไม่หลับแล้วไม่ไปอ่านหนังสือนะ …. ไม่มีอารมณ์ สงสัยจะเป็นข้อเสียของการนอนดึก แล้วทำให้วงจรชีวิตเราเปลี่ยนไปอีก เพราะจะไปแอบงีบตอนเย็นไง แล้วก็นอนไม่หลับ ส่งผลไปเรื่อยๆ สงสารตัวเองเนอะ ไม่ชอบการอ่านหนังสือดึกเท่าไหร่แล้วอ่ะ เพราะว่าตอนเช้าจะตื่นไม่ไหวทำอะไรไม่ได้ แล้วอีกหน่อยเป็นเอกซ์เทิร์นทำไงดีละ

     ตื่นเต้นด้วย กังวลทั้งเรื่อสอบทั้งเรื่องจะเป็นเอกซ์เทิร์น ไม่รู้อะไรมากมายนักหนา หนังสือก็อ่านไม่เป็นชิ้นเป็นอันเลยอ่ะ ทำแต่ข้อสอบอย่างเดียว เฮ้อ.. จะไหวหรือเปล่า เย็นวันอาทิตย์ก็จะพาอาเป่า เด็กแลกเปลี่ยนจากไต้หวัน ไปเที่ยวกลับมาคงวันจันทร์เย็นๆ การอ่านหนังสือคงงดไปอีก พรุ่งนี้กลับบ้านขนข้อสอบไป หวังว่าจะอ่านจบสักเล่มก็ยังดีนะ เครียดจังเลยอ่ะ

 

ชีวิตต่อไปจะเป็นยังไงนะในปีสุดท้าย เอาใจช่วยกันด้วยนะงับ

Blog ที่รัก

     เหลืออีกสัปดาห์แล้วนะ ที่จะเป็นนศพ.ปี5 เฮ้อ… ไม่อยากเป็น Ext. เลย แต่ก็อยากจบพร้อมคนอื่น มันดูไม่ค่อยมีความรู้สักเท่าไหร่เลยอ่ะที่จะเอาไปใช้กับคนไข้ ในอีก 1 เดือนกว่าๆที่จะมาถึง ขึ้นศัลย์ก่อนด้วย คงจะน่วมไม่น้อย (โดนอัด) ก็ได้แต่ทำใจนะ

     ทำไมรู้สึกไม่ค่อยเครียดกับการอ่านหนังสือสอบ NT ก็ไม่รู้อะ ไม่เหมือนตอนปี3 เครียดมาก ตอนนี้ก็เรื่อยๆมาเรียงๆ เน้นทำโจทย์มากกว่าไมเหมือนตอนน้าน ตะบี้ตะบันอ่าน สุดท้ายก็ตกอยู่ดี หรือเพราะเราเจอเหตุการณ์น้านๆมาแล้ว ทำให้ไม่รู้สึกกลัวตก (ก็ตกมาแล้วนี่) แปลกใจตัวเองว่ะ แต่ก็มีบางช่วงนะที่เซ็งหาสาเหตุไม่ได้ เบื่อมาก ไม่อยากทำอะไร ไม่อย่างเรียนหมอ ไม่อยากเป็นหมอ (สักสัปดาห์ที่ผ่านมานี้) พยายามหาที่เรียนต่อป.โทฯ อักษรฯ แต่ก็ไม่มีที่สามารถเรียนไปทำงานไปได้ ต้องลาไปศึกษาต่ออย่างเดียวเลยล่ะ แอบเศร้าเหมือนกันนะ

     ผ่านมา 5 ปีแล้วสินะ เร็วเหลือเกิน รู้สึกชีวิตมันย่ำแย่ลงเรื่อยเรื่อย พูดจริงๆอ่ะ ตอนนี้แบบว่าเหมือนคนไร้จุดยืนยังไงไม่รู้ จะเป็นหมอ ก็ไม่มั่นคง จะไปทำอย่างอื่น ความฝันก็จางลงเรื่อยๆ ทำไมมันถึงมาแย่เอาช่วงนี้นะ ไม่เข้าใจตัวเองเลย มันไม่เชิงท้อนะ แค่เซ็งๆ ตอนเป็น Ext. พี่ๆที่สนิทๆก็ไม่อยู่กันแล้ว ทั้งพี่โจ๊ก พี่อิง พี่ออม บลาบลาบลา เหลือแต่ความเย็นชา ที่วนเวียนใกล้ๆตัว คิดแล้วหยึ๋ยๆ เวลาไปอยู่ ortho นะ เฮ้อ…

     ที่สำคัญปีนี้มีแต่คนทักว่าอย่ามีแฟน แห้วกินแน่ๆ ไม่ก็โดนบอกเลิก ไม่สมหวัง อะไรทำนองนั้น เพราะง้าน ตอนนี้ก็เป็นพี่เป็นน้องกันไปก่อนแล้วกันนะเด็กๆทั้งหลาย อิอิ เอาไว้อีกปีนึงค่อยว่ากัน ส่วนคู่แท้ปาฏิหาริย์ คงต้องรอสัก 26 แหละ เอาวะ รอก็รอ

blog ที่รัก

     ช่วงนี้ผ่านมรสุมอย่างเลวร้ายในชีวิตมาได้ภายในหนึ่งอาทิตย์ เก่งมาก แม้จะโดนเพื่อนไม่ชอบ เกลียดที่เราทำตัวเด่น แต่ว่านะ อย่างไรเสียเราต้องแสดงความบริสุทธิ์ใจให้ได้ว่าเราไม่ได้คิดอะไรเช่นนั้น เรื่องมันมีอยู่ว่า กำลังโดนเพื่อนๆในสายที่ราวด์ด้วยกันแบน แบนที่แปลว่าเพิกเฉย ไม่สนใจ เครียดอยู่ประมาณอาทิตย์นึง ด้วยข้อหาที่ว่า ชอบทำงานเสนอหน้า แย่งซีนคนอื่น วันนั้นแอบได้ยินเค้าพูดกับเพื่อนคนอื่น เลยเข้าไปถามว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า? ก็เลยได้รับคำตอบมาด้วยเรื่องดังกล่าว เอาล่ะ ถึงจะเสียใจมาก ร้องไห้ฟูมฟาย แต่ก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ได้กำลังใจจากคนรอบข้างที่ยังรักและแคร์เราอยู่เสมอ ก็ต้องขอบคุณพ่อ พี่โจ๊ก พี่อมีนา แล้วก็เพื่อนๆอีกหลายคนทั้ง ฝน เท็น น้อยหน่า จอย และน้องที่น่ารักอย่างน้องบอล ที่คอยอยู่ข้างๆตลอดมา

     คนรอบตัวต่างเปลี่ยนไป ต่อไปนี้จะพยายามเฝ้ามอง ดูความเปลี่ยนแปลง แต่จะไม่ยึดถือ หรือเก็บอะไรเข้ามาในหัวใจตัวเองดีเพรสอีกแล้วล่ะ จะพยายาม มันเป็นเรื่องแห่งการฝึกตน คิดว่าอย่างนั้นนะ โลกใบนี้ไม่ได้มีอะไรที่สวยงามมากมายนักหรอก ทุกอย่างก็แฝงด้วยอะไรๆกันมากมาย เหนื่อยกายไม่พอยังต้องมาเหนื่อยใจกับเรื่องอะไรไร้สาระ ต่อไปจะตัดสิ่งเหล่านี้ออกไปแล้วนะ ไม่สนใจ ไม่ยุ่ง แต่จะทำได้มากแค่ไหน ทำได้ดีแค่ไหน ก็อีกเรื่องนึง

 

ก้องจะรักตัวเองให้มากขึ้นนะคับ….

 

เมื่อวานไปเที่ยวงานโคมมา กะ ปิง ฝน เท็น จอย น้อยหน่า บัว สนุกสนานมาก โคมสวยดี ทำไมเราถึงไม่ไปตั้งแต่ตอนปีหนึ่งนะ? รู้สึกพลาดเล็กน้อย แต่ไม่ไร อย่างน้อยก็จะได้รู้สึกตื่นตาตื่นใจกว่าเพื่อนคนอื่นที่เค้ามาดูทุกปี หาข้อแตกต่าง ห้าห้าห้า

blog ที่รัก

     ใกล้จะลงศัลย์ปีห้าแล้วล่ะ อีกสองวันก็สอบ ฝนก็ตกลงมาอย่างพรั่งพรู อย่างกับฟ้ารั่ว ต้องเดินหิ้วรองเท้าไปราวด์กันเลยทีเดียว เพราะว่ามันเปียกเสียเหลือเกิน

     อากาศเย็นๆอย่างนี้ มันก็เหงานะ อารมณ์มันก็ขึ้นๆลงๆ ตามประสาคนที่หวั่นไหวง่ายอย่างเรา ตลกตัวเองจังเลย ฟังเพลงอะไรก็ชวนเหงา ช่วงนี้ก็อยู่คนเดียว ทำอะไรคนเดียว กลับมาก็อยู่แต่ในห้องเป็นส่วนใหญ่ ไม่ได้ลงไปอ่านหนังสือข้างล่างเหมือนเมื่อก่อน เก็บตัว แล้วก็เก็บตัว

     ตอนนี้ปีห้าแล้ว แก่พอดู แต่ก็อดที่จะเข้าไปวุ่นวายกับน้องๆลีดส์ไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องไปคิดท่า แล้วก็ซ้อมให้อยู่พักนึง ถึงไม่ใช่ทั้งหมด แต่ก็ยังรู้สึกดีใจที่ได้กลับเข้าไปเจอบรรยากาศเดิมๆที่เคยทำมา ห่างเหินมานานเหมือนกัน ปีที่แล้วไม่ค่อยได้เข้าไปช่วยเท่าไหร่ แต่ปีนี้ออกจะซีเวียร์นิดนึง ก็เลยต้องลงไปดู ทั้งๆที่ใกล้สอบ แต่ก็นะสุดท้ายก็ลงไปจนได้ โดนน้องๆปีสอง ปีสามแซว ว่าสุดท้ายพี่ก้องก็มาช่วยอยู่ดีแหละ บางเรื่องเรามีความสุขที่จะทำ เราก็ทำ ถึงแม้ว่าบางเรื่องของตัวเอง จะดูซีเวียร์พอสมควร ห้าห้าห้า คิดซะว่า เราไปพักผ่อน (ตรงไหนวะ) ได้ไปทำในสิ่งที่เรามีความสุข ได้เจอน้องๆที่ดี

     รู้มั๊ยอะไรที่ทำให้เรามีความสุขที่สุดในการเข้าไปซ้อมลีดส์ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า รู้สึกทุกครั้ง ทุกปีที่เราเข้าไปช่วยน้อง น้องๆดูตั้งใจมากขึ้น น้องดูมีความสุข น้องดูกระตือรือร้นจัง เหมือนกับเป็นพี่ที่น้องๆรัก (คิดไปเอง) เห็นอย่างนี้แล้วก็อดที่จะมีความสุขไม่ได้อ่ะ เหมือนครอบครัว สมัยก่อน เราไม่ชอบการคุมลีดส์แบบโหดๆ ดูเครียดว่ะ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการคุมที่ effective มากพอควร พอมีพี่คุมแบบเล่นๆ มันก็มักจะไม่ค่อยได้อะไร แต่เราสามารถทำให้น้องมีความสุขกับการซ้อมไปด้วย แล้วงานก็ออกมาดีพอสมควร เราว่า อย่างนี้คงจะมีความสุขทั้งพี่และน้องนะ

     การทำงานแบบนี้ สอนอะไรเราหลายๆอย่าง เราเข้มงวด แต่น้องมีความสุข น้องไม่ต่อต้าน เป็นอะไรที่ท้าทายความสามารถเหมือนกัน สอนให้รู้จักการดูแลผู้น้อย ให้คนที่ที่งานร่วมกับเรารักเรา ไม่ว่าเรื่องอะไร เราว่ามีประโยชน์ไม่น้อยนะ ที่จะไปใช้ในอนาคต แต่ถึงตอนนั้น มันคงมีอะไรที่ซับซ้อนมากกว่า แต่ก็คงadapt ได้แหละ อิอิ สอนการเข้าหาคน จริงๆนะ แต่ละคนก็ต้องการการตอบสนองไม่เหมือนกัน การที่จะให้งานอะไรได้ถึงเป้าหมาย ก็ต้องที่จะเข้าใจซึ่งกันและกัน ถ้าเราไม่เข้าใจเขาเลย แล้วทำไมต้องคาดหวังให้เขามาเข้าใจเราด้วย การที่ผู้น้อยเข้าใจผู้ใหญ่ บางที่ก็ด้วยความเกรงกลัว เกรงใจ หรืออะไรหลายๆอย่างเสียมากกว่าที่จะเข้าใจจริงๆ ในฐานะที่เราแก่กว่า เป็นผู้ใหญ่มากกว่า ถ้าจะเข้าไปนั่งในใจผู้น้อยได้ ก็จะยิ่งเป็นสิ่งที่ดี บางทีการทักทายเล็กๆน้อยโดยที่เราเริ่มต้นก่อน ก็ทำให้อะไรๆดีขึ้นมาเยอะ อย่าไปคิดว่าเราเป็นพี่ น้องต้องเข้ามาหาเสมอไป อาจารย์ผู้ใหญ่หลายๆท่านที่รพ.หาดใหญ่ก็ทักทายเด็กๆก่อน หรือแม้กระทั่งพนักงานทำความสะอาด โดยสอนเราเสมอว่า มันให้ความรู้สึกที่ต่างกันนะกับการที่ผู้น้อยทักก่อน ตั้งแต่นั้นมา เราก็พยายามที่จะเข้าหาน้องๆหรือคนที่จะพูดว่าอยู่ล่างเราก็คงดูไม่ดีนัก แต่ก็เป็นอะไรที่ประมาณนั้น

     สำหรับความประทับใจน้องๆรุ่นนี้ก็คือ น้องหน้าตาดี อิอิ ไม่ใช่แล้ว…. น้องตั้งใจทุกครั้งเลยอ่ะที่เราเข้าไปดู หรือเพราะว่าเป็นเรานะ เลยตั้งใจ จริงๆก็คงเป็นรุ่นสุดท้ายแล้วจริงๆแหละที่จะลงไปซ้อมให้แบบนี้ ขอบคุณนะที่ตั้งใจเต้นเพลงที่พี่คิดให้อย่างดีที่สุด เต้นได้สวยมากเท่าที่พี่เคยเห็นเลย คิดถึงนะเด็กๆ

blog ที่รัก

     ตอนนี้กำลังเรียนศัลย์ปีห้าอยู่ ใกล้ลงแล้วล่ะ อีกประมาณ 2 สัปดาห์

เรียน วิสัญญี ศัลย์Uro ศัลย์เด็ก ศัลย์plastic ศัลย์neuro แล้วก็Genศัลย์อีกวันนึง ห้าห้ห้า จะวนเพื่อ????

 

เฮ้อ… ยิ่งอยู่นาน ยิ่งเจอปัญหาจี๊ดๆกับเพื่อนหลายคนแฮะ เซ็งๆเหมือนกัน

รู้หรอกว่าเรียนเก่ง แต่ว่าช่วยมีความรับผิดชอบสักนิดได้ป่าวอ่ะ แบบว่าอย่าทำให้คนอื่นเค้าเหนื่อยไรงี้ไง

 

เหนื่อยใจว่ะ แล้วนี่นะ ถ้าเป็นExt. คงจะยิ่งลำบากน่าดูชม เฮ้อ…

 

ช่วงนี้ก็เข้าไปวุ่นวายกับวงศาคณาลีดส์อีกแล้ว น้องๆไม่มีครายคิดท่าให้เรย สรุปลงไปเป็นช้านอีกต้องช่วย

หมดเวลาไปกะซ้อมน้องต่อท่าน้อง สองคืน เหนื่อยนะ แต่มีความสุขจัง อุตส่าห์รีบเคลียร์ งาน เพื่อเข้าไปหา

ไม่รู้ว่าเด็กๆจะเข้าใจบ้างหรือเปล่า คงตั้งใจเต้นกันบ้างไรบ้าง ไม่รู้ว่าจะได้ไปดูน้องแข่งป่าวอ่ะ ฮือ… แบบว่า

งานเยอะง่ะ ใกล้สอบแล้วด้วย แต่ก็อยากไปชื่นชมผลงานตัวเองบ้างไรบ้างนิ

 

วันนี้ต้องไปอยู่เวรอีกแระ อีอาร์ เหนื่อยว่ะ กว่าจะได้ลง ตั้ง5-6ชั่วโมง อยากไปนั่งหาอะไรชิลๆกินบ้างไรบ้างนั้น

แต่ไม่มีเวลาเรยง่า เจ้โจ๊ก หาเวลาไปกันหน่อยจิ พี่อิงก็ไม่อยู่แฮะ ไม่ครบองค์อีก เฮ้อ….

 

สู้เค้านะเคทาโร่คุง อนาคตก็ยังมีอะไรดีดีรออยู่แหละ

blog ที่รัก

     อาจารย์ ประดิษฐ์ ใจดีอย่างประหลาด

     พี่ป้อง ก็ยังเย็นชาอย่างไม่รู้เบื่อ

     เพื่อนในสาย ก็ยังพอโอเค

     แต่ไม่รู้ทำไม ถึงได้ เกลี๊ยด เกลียด Ortho

     พยายามที่จะไม่มีอคติแล้วนะ แต่ก็ยังไม่แฮปปี้กับการเรียนเลย เรียนมาได้สองวัน เหมือนสองปี การบ้านมากโข แต่ก็ไม่รู้จะหาคำตอบจากไหนดี ห้าห้าห้า ไม่เข้าใจว่าทำไมบางคนยังทำเหมือนไม่รู้จักกันวะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทั้งๆที่เค้าเองก็ออกจะเป็นที่รักของใครหลายๆคน แล้วไมกะเรา ทำเป็นชาเย็นจัง

 

     อยากทำรายงาน แต่ยังไม่มีอารมณ์ กลัวคนไข้D/C จังเลย คิดว่าจะทำพรุ่งนี้ ระหว่างอยู่เวรดีกว่า อิอิ ทำอย่างไรให้มีความสุขกับปัจจุบันอ่ะบอกหน่อยสิ

 

     ใกล้จะประกาศผล สูติแล้ว เห็นอาจารย์ประภา ก็นัดวันพรุ่งนี้ กลัวจะเป็น 1 ใน 8 คนที่ตกจังเลย แง้…. เครียดว่ะ

 

     เวลาเครียด มันจะทำอะไรไม่ถูก จะง่วงนอนตลอดเวลา อยากนอน หายไปจากโลกความเป็นจริงที่ยืนอยู่ แต่ก็ทำไม่ได้นี่นา เศร้าเหลือเกิน คุยกะพ่อ น้ำตาจะร่วงอีกแล้ว ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ล่ะ แง้… หดหู่กับการเรียนหมออีกแล้ว