Blog ที่รัก
เหลืออีกสัปดาห์แล้วนะ ที่จะเป็นนศพ.ปี5 เฮ้อ… ไม่อยากเป็น Ext. เลย แต่ก็อยากจบพร้อมคนอื่น มันดูไม่ค่อยมีความรู้สักเท่าไหร่เลยอ่ะที่จะเอาไปใช้กับคนไข้ ในอีก 1 เดือนกว่าๆที่จะมาถึง ขึ้นศัลย์ก่อนด้วย คงจะน่วมไม่น้อย (โดนอัด) ก็ได้แต่ทำใจนะ
ทำไมรู้สึกไม่ค่อยเครียดกับการอ่านหนังสือสอบ NT ก็ไม่รู้อะ ไม่เหมือนตอนปี3 เครียดมาก ตอนนี้ก็เรื่อยๆมาเรียงๆ เน้นทำโจทย์มากกว่าไมเหมือนตอนน้าน ตะบี้ตะบันอ่าน สุดท้ายก็ตกอยู่ดี หรือเพราะเราเจอเหตุการณ์น้านๆมาแล้ว ทำให้ไม่รู้สึกกลัวตก (ก็ตกมาแล้วนี่) แปลกใจตัวเองว่ะ แต่ก็มีบางช่วงนะที่เซ็งหาสาเหตุไม่ได้ เบื่อมาก ไม่อยากทำอะไร ไม่อย่างเรียนหมอ ไม่อยากเป็นหมอ (สักสัปดาห์ที่ผ่านมานี้) พยายามหาที่เรียนต่อป.โทฯ อักษรฯ แต่ก็ไม่มีที่สามารถเรียนไปทำงานไปได้ ต้องลาไปศึกษาต่ออย่างเดียวเลยล่ะ แอบเศร้าเหมือนกันนะ
ผ่านมา 5 ปีแล้วสินะ เร็วเหลือเกิน รู้สึกชีวิตมันย่ำแย่ลงเรื่อยเรื่อย พูดจริงๆอ่ะ ตอนนี้แบบว่าเหมือนคนไร้จุดยืนยังไงไม่รู้ จะเป็นหมอ ก็ไม่มั่นคง จะไปทำอย่างอื่น ความฝันก็จางลงเรื่อยๆ ทำไมมันถึงมาแย่เอาช่วงนี้นะ ไม่เข้าใจตัวเองเลย มันไม่เชิงท้อนะ แค่เซ็งๆ ตอนเป็น Ext. พี่ๆที่สนิทๆก็ไม่อยู่กันแล้ว ทั้งพี่โจ๊ก พี่อิง พี่ออม บลาบลาบลา เหลือแต่ความเย็นชา ที่วนเวียนใกล้ๆตัว คิดแล้วหยึ๋ยๆ เวลาไปอยู่ ortho นะ เฮ้อ…
ที่สำคัญปีนี้มีแต่คนทักว่าอย่ามีแฟน แห้วกินแน่ๆ ไม่ก็โดนบอกเลิก ไม่สมหวัง อะไรทำนองนั้น เพราะง้าน ตอนนี้ก็เป็นพี่เป็นน้องกันไปก่อนแล้วกันนะเด็กๆทั้งหลาย อิอิ เอาไว้อีกปีนึงค่อยว่ากัน ส่วนคู่แท้ปาฏิหาริย์ คงต้องรอสัก 26 แหละ เอาวะ รอก็รอ
